| tum 的个人资料ตุ้ม ปฺกากะญอ照片日志列表 |  工具  帮助 |
|
5月13日 ปฺกากะญอ......ผู้ต่อสู้กับโชคชะตา....แต่แพ้ตั้งแต่ชื่อแล้วมันยากที่จะบอกใครๆว่า"ข้านี้แหละคือผู้ที่เดินย่ำตามรอยเท้าของรุ่นใหญ่อยู่"
มันต้องแสดงให้เห้นถึงการกระทำ ....ตั้งแต่......ตั้งแต่.......ตั้งแต่............
15ปีที่ผ่านมา
วันแรกที่ผมได้เดินเที่ยวตามห้างสรรพสินค้าต่างๆ......แล้วผมก็เหลือบไปเห้นหนังสือเล่มนึง.."คนปฺกากะญอ"
มันสะดุดตาผมแต่แรกเห้น...ไม่ว่าจะการออกแบบปก หรือแม้แต่คำนำ
"เฮ้ย......ใช่เลยๆๆๆ......จุดมุ่งหมายเดียวกันกับเราเลย.....การอยู่ด้วยกันกับธรรมชาติ การไม่ย่อท้อต่ออารยะธรรมที่รุกราน" ผมหยิบหนังสือเล่นนั้นขึ้นมาแล้วเดินไปจ่ายเงินที่ขะเหม็ดเอาใว้ยามที่ตกงาน...พร้อมกับในใจคิดฝากความหวังและอุดมการณ์ใว้กับหนังสือเล่มสุดท้ายที่พอจะมีเงินจับจ่ายออกไป...หวังว่ามันคงจะคุ้มกว่าปลานิลทอด2ตัวในมื้อเย็นนี้"
นั่นคือจุดกำเนิดวงดนตรีที่ใช้เวลาทั้งหมดในการแสดงไปกับเพลงของ"คาราบาว"
ปฺกากะญอ เริ่มต้นจากตรงที่ผม ศรัทธาในวงดนตรีที่ยิ่งใหญ่อย่าง คาราบาว และผมก้ได้รวบรวมเพื่อนๆอีก4-5คน เข้ามาทำงานด้วยกัน โดยผมยึดติดอารม ที่จะบอก และเกี่ยกล้อมเพื่อนๆว่า "เพลงไหนเราก้เล่นกันได้ แต่เพลงที่เราจะทำนี้ มันต่างออกไป มันมีเสน่ห์ มันชวนหลงไหล มันน่าดิดตาม มันมีชีวิต และที่แน่ๆ เราชอบมัน"
แม่สายและเฒ่าทะเล เป็นเพลงรุ่นแรกๆที่วงของผมได้ทำการแสดงออกไป......ได้รับกระแสที่แตกต่างกันไป....บางคนชอบ...บางคนฟังไม่รู้ว่าเพลงอะไร....บางคนไม่รู้จัก.......แต่เราก้ไม่หยุด......เราต่อเติมสีสันต์ให้กับเพลง....ด้วยการเริ่มแกะเพลงของคาราบาวเพิ่มเข้ามา....หาวิธีทำให้เยอะเร็วๆและถูกต้องทุกโน๊ต...........ทำจนลูกค้าบางคนหนีหายไป.....บางคนบ่นอุบ ว่าอุดมการณ์นั้นกินไม่ได้(มันเป็นคำฮิตเมื่อ15ปีที่แล้วอย่าเอาไปตั้งใว้ณ.เวลานี้)
ผมเดินทางบนเสียงเพลงของคาราบาวมา ใช้เวลาไม่น้อยเลย.....ที่จะสามารถเล่นเพลงของพี่พี่ คาราบาวได้ถึง200เพลง สลับตำแหน่ง ไปแล้ว คนเล่นนู่น คนเล่นนี่ ห่างหายไป เพราะเหตุผลต่างๆนาๆ.....สรุปว่าเพลงที่วงเราพอเล่นได้ในเวลา 15 ที่ผ่านมา จบลงแค่ 163เพลง
แต่ละบทเพลงนั้นผมภูมิใจกับมันมากๆ เพราะเพื่อนๆที่เล่นด้วยกันนั้น ทำหน้าที่ที่ดีที่สุด ไม่ว่าเป็นเพลง "อองซานซูจี-เรฟูจี แร้งคอยถนนชีวิต คนนิรนาม โอยจิปาถะ
มันเป็นการเดินทางบนถนนที่ยิ่งใหญ่........ใช้เวลา15ปีเพื่อพิสูจธิ์ หนังสือเล่มเดียวในใจผม และมันก็เดินไปได้ด้วยตัวของ"ปฺกากะยอ"
15ปีที่เหนื่อย....ปีทึ่สุขและทุกข์ปนกัน......พวกพี่ๆเค้าจะรู้มั้ยว่าเรา.....ศรัทธาในตัวพวกเค้าขนาดไหน....มันคือคำถามเวลาที่เราเหนื่อยและท้อ.........แต่คำตอบของคำถามก้คือ "เราเดินมาทางนี้แล้ว เราจะถอยหรือ"...นั่นแหละที่ทำให้พวกผมเดินกันต่อไป.....
สุดท้าย......สูงสุดสู่สามัณ.......คนเราก็ต้องกินต้องใช้.....เมื่อสภาพคล้อง มันไม่คล่อง.....มันก็มีการแตกต่างในความคิด.........เฮ้อ..................
จากวันนั้น................วันที่4 ธันวาปี35 จนวันนี้.....วันที่31มกราคมปี49 ปกากะยอได้จบลง....โดยที่ไม่มีใครคิดจะตั้งใจ......ไม่มีใครคิดจะทำ....มัวแต่คิดถึงว่าตัวเองคือปกากะญออย่างเดียว. คิดถึงตัวเอง.....คิดถึงอดีตที่ผ่านมาอย่างเดียว..........
โดยไม่คิดถึงตัวตนของปกากะญออีกต่อไป......ไม่เคยคิดถึงคนที่ตั้งตารอฟังปกากะญออีกต่อไป.......ไม่เคยคิดถึงว่าจะมีใครมาต่อสานเสียงเพลงที่ไม่มีวันตายอีกต่อไป...........ผมเสียงเดียว ถึงแม้ว่าจะเป้นคนเริ่มต้นตำนานปกากะยอเอาใว้.....แต่ก็ต้องพ่ายแพ้ต่อสิ่งรอบข้าง.....ไม่ว่าจะเป้นผู้ร่วมงาน....ไม่ว่าจะเป็นกระแสต่างๆ........
ผมขอระบายอารมสีด้วยหนังสือใว้ตรงนี้.....เผื่อใครจะผ่านมาอ่าน......
อย่างไรเสีย.......ผมคงร้องพลงของคาราบาวต่อไป ....ไม่ว่าปกากะญอจะอยู่รึไม่......เพราะมันคือ....................................................หนังสือเล่มนั้น............และ.......ศรัทธา
ท้ายนี้ผมขอประกาศปิดตำนาน"ปกากะญอ"ใว้ตรงนี้เลยแล้วกันนะครับ....
ขอให้ผู้ฟังเดินทางกลับโดยสวัสดิภาพ "ขอได้รับความขอบคุณจากพวกเรา ปกากะญอ"..................
ป.ล. 15ปีของปกากะญอ.......แต่ของ ตุ้มที่หลงไหลในคาราบาวคือช่วงเวลาที่แป๊ะขายขวดออกวางขายได้ไม่ถึงเดือน
|
||||||
|
|
